İman, Amel ve Kader

tarafından aytendeniz Bir Ptsi Ocak 30, 2012 5:51 am

İman, Amel ve Kader

[Resimleri görebilmek için üye olun veya giriş yapın.][Linkleri görebilmek için üye olun veya giriş yapın.] alt="" />

[Resimleri görebilmek için üye olun veya giriş yapın.][Linkleri görebilmek için üye olun veya giriş yapın.] style="width: 221px;height: 175px" alt="" />M. Ali KAYA
Hayber Gazvesinde müslümanlardan zengin biri de peygamberimizin
yanından Yahudilere karşı savaşıyordu. Peygamberimiz (sav) onu
göstererek “Cehennemlik birini görmek isteyen bu adama baksın”
buyurdular. Adam çok şiddetli bir şekilde savaşıyordu. Topluluktan
birisi adamı izlemeye başladı. Adam yaralandı ve yere düştü. Yarası çok
acıyordu ki adam dayanamadı kılıcın ucunu göğsüne tuttu ve üzerine
abanarak sırtından çıkardı ve intihar etti. Onu izleyen hemen koşarak
peygamberimizin (sav) yanına geldi. “Ben şehadet ederim ki sen Allah’ın
Resulüsün!” dedi. Peygamberimiz (sav) “Ne Oldu?” diye sordu. Adam
“Cehennemliktir diye bahsettiğin adamı takip ettim. Çok şiddetli
savaştı, yaralandı, ancak yarasına dayanamadı kılıcına dayanarak intihar
etti” dedi. Peygamberimiz (sav) “Şahadet ederim ki ben Allah’ın
Resulüyüm. Kul hayatı boyunca cennet ehlinin amelini işler ama
cehennemliktir. Yine kul hayatı boyunca cehennem ehlini amelini işler
ama cennetliktir. Ameller sonuçları ile değerlendirilir. Allah bu dini
fasık ve facirlerin eliyle de güçlendirir. Cennete ise sadece Müslüman
nefisler girecektir” buyurdular. (Buhari, Cihad, 178; Megazi, 36; Kader, 4; Müslim, İman, 178; Kader, 11)

Hadisin Açıklaması:
İslam bilginlerine göre iman kalp ile tasdiktir. Dil ile ikrar
kalbin tasdikinin yani imanın dil ile ifadesidir. Bu nedenle kalb ile
tasdik etmeden dil ile ikrar etmek münafığın imanıdır. Dil ile ikrar
eden ve salih amelleri işleyen kalben tasdik etmedikçe Allah katında ve
gerçekte mü’min sayılmayacağı gibi, kalben inanmış olduğu halde salih
amelleri işlememek de imansızlığa delil değildir.

Peygamberimiz (sav) münafıklar için “Ey kalplerine iman girmeyen, yalnız dilleri ile iman eden topluluk!” (Bakıllani, El-İnsaf, 1:18) diye hitap etmiştir.

Amel imanın bir parçası değil, ancak imanın kemaline delil olup imanın kuvvetlenmesine sebeptir. Çünkü “Akaidi
ve imani hükümleri kavî ve sabit kılmakla meleke haline getiren ancak
ibadettir. Allah’ın emirlerini yapmak ve yasaklarından sakınmaktan
ibaret olan ibadetle vicdanî ve aklî olan imani hükümler terbiye ve
takviye edilmezse eserleri ve tesirleri zayıf kalır.
(İşaratu’l-İ’câz, s.82) Amel imanın bir parçası olmadığı için amel
işlemeyen, yani Allah’a inandığı halde emirlerini yapmayan ve
yasaklarından sakınmayan günah işlemiş olur. Farzları yapmayan ve
haramlardan kaçmayanın imanı zayıflar ve zamanla imandan yoksun olmasına
sebep olur. Çünkü “Günah kalbe işleyip, siyahlandıra
siyahlandıra, tâ nur-u imanı çıkarıncaya kadar katılaştırıyor. Herbir
günah içinde küfre gidecek bir yol var. O günah, istiğfarla çabuk imha
edilmezse, kurt değil, belki küçük bir mânevî yılan olarak kalbi
ısırıyor. (Lem’alar, 1998, s.15) Yüce Allah Kur’ân-ı Kerimde “Onların kalpleri paslanmıştır” (Mutaffifin, 83:14) buyurarak günahların kalpleri paslandırdığını ve kararttığını haber vermektedir. Peygamberimiz (sav) “Bir günah işleyen kimsenin kalbinde siyah bir leke hâsıl olur”
(Tirmizi, Tefsir-i Sure, 83:1; İbn-i Mâce, Zühd, 29) buyurarak bu ayeti
izah etmiştir. Günahlarla kararan kalp zamanla iman ışığından mahrum
kalır. Bu nedenle günahlar tövbe ve istiğfarla imha edilmeli ve salih
amellerle iman nuru parlatılmalıdır.

İmansız salih amel kabul edilmeyeceği
gibi, amelsiz de iman kemale ermez. İman ameli gerektirir. Zira Allah’a
iman eden elbette ona itaat edecektir. İtaat de farzları yapıp,
haramlardan sakınmak ve gönderdiği elçisine itaat etmek ve sünnetine
sarılmaktır. Bu nedenle yüce Allah Kur’ân-ı Kerimde insanlardan iman,
salih amel ve elçisine itaat etmelerini istemektedir.

Yüce Allah Kur’ân-ı Kerimde “İman
edip salih amel işleyenler, namazı kılanlar ve zekâtı verenlerin
mükâfatı Allah katındadır. Onlara hiçbir korku yoktur, onlar mahzun da
olmayacaklardır” (Bakara, 2:277; Yunus, 10:9; Hud, 11:23;
An¬kebut, 29:7,9; Lokman, 31:8; Fatır, 35;7; Fussilet, 41:8; Şura,
42:22; Büruc, 85:11. Beyyine, 98:7) buyurur.

Hz. Aişe (ra) peygamberimize (sav) “Allah’a en sevimli gelen amel nedir?” diye sordu. Peygamberimiz (sav) “Az
da olsa devamlı yapılan ameldir” buyurdular. Sonra “Sizler ancak
gücünüzün kaldırabileceği ve devamlı yapacağınız amelleri yapınız.
Kendinizi zorlamayınız, siz usanırsınız ama Allah usanmaz” buyurdular. (Buhârî, Rikak, 18; Müslim, İman, 34; İbn Mace, Zühd, 28)

Allah’a yakınlaşmak Allah rızasını
kazandıracak amelleri işlemektir. Allah’ın rızasını kazandıracak
amellerin en faziletlisi farzlardır, sonra haramlardan sakınmak, daha
sonra nafile ibadetler gelir. Nitekim bir hadis-i kutside yüce Allah “Kulum
bana, kendisine farz kıldığım şeylerden daha sevgili olan bir şeyle
yaklaşamaz. Kulum bana, nafile ibadetlerle de yaklaşmaya devam eder.
Nihayet ben, onu severim. Ben, kulumu sevince de artık onun işitir
kulağı, görür gözü, tutar eli, yürür ayağı olurum. Diliyle de her ne
isterse, muhakkak onları da kendisine ihsan ederim. Bana sığınmak
isteyince de muhakkak kulumu korurum” (Buhari, Rikak, 38) buyurmuşlardır.

İmam-ı Azam Ebu Hanife (ra) “Allah
mü’minlere farz kıldığı şeyleri onların dini kabul etmelerinden sonra
emretmiştir. “İman eden kullarıma söyle namazlarını kılsınlar” (İbrahim,
14:31) “Ey iman edenler, kısas size farz kılındı” (Bakara, 2:178) “Ey
iman edenler, Allah’ı çokça zikredin” (Ahzap, 33:41) ve benzeri
ayetler iman edenlerden bunları istediğini göstermektedir. Yüce Allah
bu amelleri işlemeyenleri de iman edenler olarak nitelemekte ve onlardan
amel istemektedir. Bu imanın amelden farklı olduğunu ve imanın kalbin
ameli olduğunu anlatmaktadır” demektedir. (İmam-ı Azamın Beş Eseri, s.
16) şayet amel iman sayılsaydı o zaman münafıkların da iman etmiş
olduklarını kabul etmek gerekirdi.

İman delile dayalı ve hakikate uygun bir
şekilde kalbin kesin tasdikidir. Buna kalbî itikat da denir. Sonra bu
imana dayanan söz ve amel Allah katında makbuldür. Kalbi tasik olmayan
söz ve amelin Allah katında bir değeri yoktur ve yalandan ibarettir,
inananları aldatmaya matuftur. İşte nifak da budur. Bunu yapan kimseye
de münafık adı verilir.

Peygamber Efendimiz (sav) Ashâb-ı Kirâm
(rae) müşriklerle cihad etmek üzere Uhud’a çıktıkları zaman, “Kuzman”
isminde bir şahıs onlara katılmamış ve Medine’de kalmıştı. Bunun üzerine
bazı kadınlar, “savaş kaçkını” diyerek onu alaya almış ve bazı
sohbetlerin konusu olmuştu. Kuzman bunu bir gurur meselesi haline
getirmiş, hemen hazırlığını yaparak hışımla cepheye koşmuş ve ön
saflarda yerini almıştı.

Kuzman, Uhud Savaşı’nda ilk oku atmış ve
daha sonra da kılıcını çekerek herkesi hayran bırakan bir kahramanlık
örneği sergilemeye başlamıştı. Bu durum birçok sahabenin dikkatini
çekmiş ve bunlar tarafından da cesaret ve mücadelesini övülmeye
başlanmıştı. Resul-ü Ekrem (sav) bu takdirler üzerine “O, ateş
ehlindendir!” diye buyurmuş ve birçok kişi büyük bir şaşkınlığa
uğramıştı.

Bu habere çok şaşıran sahabelerden
bazıları Kuzman’ı takip etmeye başlamışlar ve O’nun yiğitliği ve
cesareti karşısında da iyice hayrete düşmüşlerdi. Çünkü Müslümanların
muvakkaten dağılıp geri çekildikleri bir sırada bile Kuzman kılıcının
kınını kırmış, “Kaçmaktansa ölmeyi tercih ederim!” diye bağırarak ileri
atılmış ve cesurca savaşırken derin bir de yara almıştı.

Onun bu haline şahit olan Sahabeler, “Ya
Resûlallah az önce ateş ehlinden olduğunu söylediğiniz adam, büyük bir
metanetle savaştı ve kahramanca öldü!” diye haber vermişler ve Resul-ü
Ekrem (sav) yine “O Cehennemliktir!” diye buyurmuştu. Bu cevabı işiten
Müslümanların bütün bütün hayrete kapıldığı bir sırada, o şahsın henüz
ölmediği ancak ağır şekilde yaralandığı haberi getirilmişti. Kuzman
acılar içinde kıvranırken, Resul-ü Ekrem Efendimiz’in (asv) sözlerinden
habersiz olan Katade bin Nu’man (ra) Kuzman’ın yanına gitmiş ve
“Şehitlik sana mübarek olsun!” diye tebrikte bulunmuştu. Bunun üzerine,
Kuzman, “Vallahi ben din için mücahede etmedim; kavmimin itibarı için
savaştım!” diye mukabele etmiş ve daha sonra yarasının ıstırabına
dayanamayarak kılıcının keskin tarafını göğsüne dayamış, üzerine
yüklenmiş ve intihar etmişti.

Evet, bu hadisenin bir benzeri de Hayber
Gazvesi’nde meydana gelmişti. Bunun üzerine Rehber-i Ekmel (sav) halka
şu hakikatin ilan edilmesini emir buyurmuştur: “Cennet’e ancak Allah’a
gönülden teslim olmuş mü’minler girecektir. Şu kadar var ki, Allah
dilerse İslam dinini fâcir bir kişi ile de te’yid edip kuvvetlendirir”
buyurmuşlardı. İzahını yaptığımız hadiste de peygamberimiz (sav) “Şahadet
ederim ki ben Allah’ın Resulüyüm. Kul hayatı boyunca cennet ehlinin
amelini işler ama cehennemliktir. Yine kul hayatı boyunca cehennem
ehlini amelini işler ama cennetliktir. Ameller sonuçları ile
değerlendirilir. Allah bu dini fasık ve facirlerin eliyle de
güçlendirir. Cennete ise sadece Müslüman nefisler girecektir”
buyurdular. Böylece amelin imandan bir cüz olmadığını, kalpte iman olup
Allah için yapılmayan amellerin kişiyi kurtarmayacağını açıkça ifade
etmiş olmaktadır.

Ptsi	Salı	Çarş.	Perş.	Cuma	C.tesi	Paz
	1	2	3	4	5	6
7	8	9	10	11	12	13
14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24	25	26	27
28	29	30	31